ቴዲ አፍሮ አስራ ስምንት ዘፈኖችን በአንድ ጊዜ ሲለቅ፣ ጉዳዩ አልበም ብቻ ሆኖ አይቀርም። ብሔራዊ የትርጓሜ ልምምድ እንጂ። ማዳመጥ ብቻ አይደለም… መተርጎም ጭምር።
አንዳንዶች ተቃውሞ ይሰሙበታል። ሌሎች ደግሞ አርበኝነትን። ጥቂቶች ሁለቱንም ይሰማሉ—ይህ ደግሞ የዘፈኖቹ ዋናው ነጥብ ነው።
በዴሞክራሲያዊ፣ በአምባገነን ወይም በእነዚህ መካከል ባሉ ሥርዓቶች ሁሉ ውስጥ ሂደቱ አይለወጥም። ሙዚቀኞች በግልጽ ሊነገሩ የማይችሉትን ይናገራሉ።
መንግሥታት ደግሞ ብዙ ሰዎች ያንኑ ዜማ ማፏጨት እስኪጀምሩ ድረስ ምንም እንዳልተፈጠረ ለማስመስል ይሞክራሉ።
ሙዚቃ አደገኛ የሚሆነው ስለጮኸ ሳይሆን የማይረሳ ስለሚሆን ነው። ንግግር አመሻሽ ላይ ይረሳል፤ ዘፈን ግን ለዓመታት አብሮ ይቆያል።
ቴዲ አፍሮ ይህንን በሚገባ ይረዳል። አደባባይ ወጥቶ አይቃወምም፤ ይልቁንም በሰዎች አእምሮ ውስጥ ሃሳቦችን ይተክላል።
መፈክር የለም። ማኒፌስቶ የለም። በዝምታ እና በስፋት የሚሰራጩ ታሪኮች፣ ምልክቶች እና ዜማዎች ብቻ።
ይህ በዩኒፎርም የታገዘ አመጽ አይደለም። ከዚያ ይልቅ እጅግ ፈታኝ የሆነ ነገር ነው፦ ራስን መመርመር (reflection)።
በተፈጥሮም ሰዎችን እሱን የመተንተን ፍላጎት ያድርባቸዋል። “በእውነት ምን ማለቱ ነው?” ብለው ይጠይቃሉ። “ይህች ስንኝ ስለ ታሪክ ናት ወይስ ስለ ዛሬ? ያኛው አዝማች ስለ አንድነት ነው ወይስ ስለ ትችት?”
ነገር ግን ስህተቱ የሚጀምረው እዚህ ጋር ነው።
እያንዳንዱ ዘፈን ስጋት አይደለም። እያንዳንዱ ምሳሌያዊ አነጋገር ሴራ አይደለም። እያንዳንዱ አርቲስትም ንቅናቄ እየመራ አይደለም—ምንም እንኳን አልፎ አልፎ ንቅናቄ ለመምራት ከሚሞክሩት በላይ ውጤት ቢያመጡም።
የፖለቲካ ውጥረት ሲጨምር፣ ሙዚቃ ዘወትር የሚያደርገውን ያደርጋል፦ ብስጭትን ይመጥጣል፣ ያጣራል፣ ከዚያም ሰዎች ሊኖሩበት በሚችሉበት መልክ ይመልሰዋል። ይህ ማህበረሰቡ ራሱ ከራሱ ጋር የሚያደርገው ንግግር ነው፤ አንዳንዴ በለሰለሰ፣ አንዳንዴ ደግሞ በጠነከረ ሁኔታ።
ብልህ ምላሽ መሆን ያለበት ዘፋኙን መርመር ሳይሆን ታዳሚውን ማዳመጥ ነው።
በሚሊዮኖች የሚቆጠሩ ሰዎች ወደ አንዱ ድምፅ የሚሳቡ ከሆነ፣ ችግሩ ሙዚቃው አይደለም። ችግሩ በሕዝቡ ውስጥ ያለው ስሜት (mood) ነው።
ስለዚህ ቴዲ ይዘምር!!
አድናቂዎቹ ያለ ምንም ይቅርታ ይጠይቁ ይደሰቱበት። በዝምታም ይሁን በከፍተኛ ድምፅ ሃሳባቸውን ያውጡ።
ሥልጣን ላይ ያሉ አካላትም በግጥሞች ውስጥ ጥላን የማሳደድ ፍላጎታቸውን ይግቱ።
በራሱ የሚተማመን ሥርዓት ዘፈኖችን አይፈራም። ይልቁንም ዘፈኖቹ ለምን በሰዎች ዘንድ ተደማጭነት እንዳገኙ ትምህርት ይወስድባቸዋል።
ምክንያቱም በመጨረሻው ላይ፣ እውነተኛው ጥያቄ “ቴዲ አፍሮ ምን እያለ ነው?” የሚለው አይደለም።
“ለምን ይህን ያህል ብዙ ሕዝብ እያዳመጠው ነው?” የሚለው እንጂ።